در یک بوتیک کار میکردم
در یکی از خیابان های پاریس
صاحب بوتیک فقط لباس های مردانه می فروخت
مردم به خاطر بحران مالی کمتر خرید میکردند
مخصوصا آقایان . آنها ترجیح میداند قسط های عقب مانده بانک و بدهند تا اینکه بخواهند پیراهن مارک دار بپوشند
...از اونجایی که صاحب فروشگاه انسان خوش ذوقی بود و از سر و کله زدن با مردهای خسیس هم خسته شده بود و دوست داشت کمی هم در طول روز با زنها لاس بزنه
تصمیم گرفت در کنار لباسهای مردانه . لباسهای زنانه هم بفروشد
به این ترتیب آن روز برای اولین بار تو را دیدم
صاحب بوتیک یکی از بهترین لباسهای شب زنانه را تن تو کرد
و تو را در فاصله نیم متری من در ویترین مغازه قرار داد
من را هم برداشت و لباسم را عوض کرد و دوباره سر جای قبلی در ویترین بوتیک گذاشت
چند روز گذشت تا اینکه فهمیدم ما مانکن ها هم میتونیم عاشق بشیم
فاصله ما نیم متر بود ولی این نیم متر هیچ وقت کم نمی شد .
خدا رو شکر فروش لباس زنانه هم خیلی خوب بود
آنقدر خوب که صاحب فروشگاه بعد از چند ماه تصمیم گرفت دیگه لباس مردانه نفروشه
اینجوری شد که منو برداشت و انداخت تو انباری فروشگاه .